Hoop, dromen en inpakwerk.

Goed dan, we gaan verhuizen. Ondanks dat het appartement erg klein is, voelde ik me er tijdens de eerste bezichtiging al thuis. Er hangt een positieve vibe en ik zie ons er al helemaal zitten. De zin om te starten met inpakken, is dan ook iets wat niet ontbreekt!

Naast de normale verhuis-plan-dingen, zoals  hulp en vervoer regelen, staat me een uitdaging te wachten. Ik heb nu een klein kamertje vol met spullen, een restant uit vorige levens waar ik meerdere bergingen tot mijn beschikking had.
De laatste jaren ben ik al ontzettend bezig geweest met minimaliseren (vandaar dat het in 1 kamertje past), maar nog steeds heb ik dozen met spullen die ik niet gebruik:

  • Oude babykleertjes van Dave waar emotionele waarde aan zit;
  • Motorhelmen en -kleding die ik ooit echt, nee ECHT, weer ga passen en gebruiken;
  • Een doos speelgoed waar Dave nog te jong voor is en een doos met speelgoed waar hij al te oud voor is;
  • Fotoboeken die liggen te wachten tot ze gedigitaliseerd worden;
  • en verdere allerhande troepjes die ik nog niet weg wil doen.

Aan de ene kant weet ik dat het geen nut heeft om spullen te houden om te houden. De komende jaren heb ik geen motorgeld liggen, dus waarom twee helmen en een motorpak houden? Maar aan de andere kant; ik huur een berging bij het huis en kan het kwijt.

In dit geval denk ik terug aan Marie Kondo (de opruimgoeroe) en de beginselen van minimalisme en simpel leven. Het gaat er niet eens om of je veel of weinig spullen hebt, zolang je bezittingen je maar plezier brengen, of “Sparks of joy”.
Ja, ik wil met nog minder spullen toe kunnen, maar sommige spullen staan ergens voor. Voor een droom, ambitie of voor hoop, die je nog niet of nooit wil opgeven.
Het verdwaalde yogamatje die mij er elke dag aan herinnert dat ik nog steeds geen Doutzen Kroes ben, die gaat regelrecht in de weggeefdoos. In plaats van joy, sparkt het eerder irritatie. Maar die motorkleding.. ooit ga ik weer rijden en tot die tijd zijn de spullen een motivatie.

20170212_193010

Advertenties

Een Uitdaging met een hoofdletter

skyline-kralingse-plas

Sinds twee weken heb ik een nieuwe uitdaging; verhuizen. Het appartement waarin ik en Dave wonen is verkocht, waardoor we op zoek moesten naar een nieuw huis.

Regio Rotterdam is op dit moment booming en dat is te merken aan de huizenmarkt. De huurprijzen zijn skyhigh en de appartementen die nog net te betalen zijn liggen in een buurt waar een struikelend kind met zijn handje in een drugsnaald terecht kan komen. Als jong volwassene heb ik soms met plezier in dit soort buurten gewoond, maar met Dave is dit geen doen. Hij moet buiten kunnen spelen, zonder over de junks heen te moeten stappen.
Hier in de regio Rijnmond is het droevig gesteld met de sociale huurwoningmarkt. Met een halfjaar inschrijving op mijn naam, reageren er nog ruim 350 mensen voor mij op een appartement. Daarbij kun je ook maar zeer beperkt reageren door aangescherpte eisen. Er wordt niet alleen gekeken naar je inkomen, wat niet te laag en niet te hoog mag zijn, maar ook naar je gezinssamenstelling. Oh ja, er zijn ook nog eens plannen om 100.000 betaalbare huurwoningen af te breken.. Een lang verhaal kort; geen doen voor ons.

Gelukkig kwam ik vanuit mijn netwerk al gauw een oplossing in de vorm van een net tweekamerappartement in Vlaardingen. HO! Een tweekamerappartement? Jazeker, van 55 vierkante meter. Mijn oude appartement was ook van deze grootte, maar toen woonde ik er alleen.. Na alle plusjes en minnen tegen elkaar weg te hebben gestreept, kwam ik tot de conclusie dat we het gewoon moeten doen. Als minimalist en optimist vind ik wel een manier om het werkbaar te maken. Van 72 vierkante meter naar 55, dat moet te doen zijn toch?

Heb jij nog tips voor mij?