Over emoties en andere nare dingen

cry

Ik durf te stellen dat ik vroeger best wel een stoere dame was. Niet alleen in mijn beroepskeuze, maar ook in mijn emotionele wereld; weinig kon mij echt raken en als dat het wel deed dacht ik er gewoon niet over na en stapte ik er snel overheen. Daarbij ook wel een strijdvaardig type, al zeg ik het zelf.

Dat is helemaal veranderd sinds ik mijn zoon heb gekregen. Ik ging van een stoere truckster met een “my way or the highway”-houding, naar een bezorgde moeder waarbij ineens een zeecontainer emotie opengetrokken werd. Ineens was het huilen om poezenvoedsel- en luierreclames en dramatische films waren bijna niet meer te doen. Zelf de heel slechte C-films niet. Ja, hormonen doen dat met me. Heel naar.

Nu zijn we ruim twee jaar verder en inmiddels ben ik weer wat gestabiliseerd. De zwangerschapshormonen zijn weer weg en de hormoonhuishouding is weer aardig wat gestabiliseerd. En toch verval ik soms weer in de snotterende moeder die het leed niet kan verdragen en zich geen raad weet. Het zit zo:

Steeds vaker lezen we berichten van kindjes die zo hard geslagen worden dat ze overlijden, kindjes die 15 uur in de kou op een balkon gezet worden met enkel een onderbroekje aan. Een man die met zijn zoon van 1,5 van een balkon duikt, want oh.. je zal toch maar in je eentje zelfmoord moeten plegen. Meisjes en jongetjes in Syrië die door IS dood verkracht worden of jaren als seksslaaf worden ingezet om 40 man per keer te bevredigen. Kinderen die jaren in kelders moeten leven, als slaaf van een oude enge man of vrouw. Of het kindje in de straat, dood eenzaam door een nare scheiding of het kind wat op school gepest wordt.

Ik kan zo ziek worden van deze berichten, dat ik er letterlijk misselijk van word. Het idee dat die kindjes, elk net zo lief en schattig als mijn eigen zoon, zulke verschrikkelijke dingen te verduren krijgen, kan ik simpelweg niet verteren. Hoe kun je dat in hemelsnaam doen? Onbegrijpelijk!

Ik weet dat ik het leed van de wereld niet op mijn schouders kan nemen, maar ik zou toch willen dat ik er iets mee kon doen. Ik heb altijd al een idee gehad om in de toekomst pleegkinderen op te gaan vangen, maar op dit moment is dat logistiek nog niet mogelijk. Dat gaat nog een aantal jaar duren, ook omdat ik wil dat mijn zoon dan iets weerbaarder is voor het leed wat hij misschien te zien krijgt. Tot die tijd? Er maar overheen stappen?In ieder geval het universum op mijn blote knietjes danken dat mijn zoon, mijn nichtje en de kinderen in mijn omgeving wel veilig en met veel liefde opgroeien.

Hoe ga jij hier mee om en heb je eventueel ideeën om echt iets te kunnen betekenen?

Advertenties