Over emoties en andere nare dingen

cry

Ik durf te stellen dat ik vroeger best wel een stoere dame was. Niet alleen in mijn beroepskeuze, maar ook in mijn emotionele wereld; weinig kon mij echt raken en als dat het wel deed dacht ik er gewoon niet over na en stapte ik er snel overheen. Daarbij ook wel een strijdvaardig type, al zeg ik het zelf.

Dat is helemaal veranderd sinds ik mijn zoon heb gekregen. Ik ging van een stoere truckster met een “my way or the highway”-houding, naar een bezorgde moeder waarbij ineens een zeecontainer emotie opengetrokken werd. Ineens was het huilen om poezenvoedsel- en luierreclames en dramatische films waren bijna niet meer te doen. Zelf de heel slechte C-films niet. Ja, hormonen doen dat met me. Heel naar.

Nu zijn we ruim twee jaar verder en inmiddels ben ik weer wat gestabiliseerd. De zwangerschapshormonen zijn weer weg en de hormoonhuishouding is weer aardig wat gestabiliseerd. En toch verval ik soms weer in de snotterende moeder die het leed niet kan verdragen en zich geen raad weet. Het zit zo:

Steeds vaker lezen we berichten van kindjes die zo hard geslagen worden dat ze overlijden, kindjes die 15 uur in de kou op een balkon gezet worden met enkel een onderbroekje aan. Een man die met zijn zoon van 1,5 van een balkon duikt, want oh.. je zal toch maar in je eentje zelfmoord moeten plegen. Meisjes en jongetjes in Syrië die door IS dood verkracht worden of jaren als seksslaaf worden ingezet om 40 man per keer te bevredigen. Kinderen die jaren in kelders moeten leven, als slaaf van een oude enge man of vrouw. Of het kindje in de straat, dood eenzaam door een nare scheiding of het kind wat op school gepest wordt.

Ik kan zo ziek worden van deze berichten, dat ik er letterlijk misselijk van word. Het idee dat die kindjes, elk net zo lief en schattig als mijn eigen zoon, zulke verschrikkelijke dingen te verduren krijgen, kan ik simpelweg niet verteren. Hoe kun je dat in hemelsnaam doen? Onbegrijpelijk!

Ik weet dat ik het leed van de wereld niet op mijn schouders kan nemen, maar ik zou toch willen dat ik er iets mee kon doen. Ik heb altijd al een idee gehad om in de toekomst pleegkinderen op te gaan vangen, maar op dit moment is dat logistiek nog niet mogelijk. Dat gaat nog een aantal jaar duren, ook omdat ik wil dat mijn zoon dan iets weerbaarder is voor het leed wat hij misschien te zien krijgt. Tot die tijd? Er maar overheen stappen?In ieder geval het universum op mijn blote knietjes danken dat mijn zoon, mijn nichtje en de kinderen in mijn omgeving wel veilig en met veel liefde opgroeien.

Hoe ga jij hier mee om en heb je eventueel ideeën om echt iets te kunnen betekenen?

Een gouden tip

maxresdefault

Denk je eens in.. een wereld van minder. Minder werken, minder stress, minder spullen en minder verantwoordelijkheden. In die zelfde wereld bestaat een wereld van meer.. meer vrije tijd, meer ruimte, meer sociale contacten, meer frisse lucht, meer financiële ruimte en meer vrijheid. 
Fijn idee, toch?

Toch leven de meeste mensen andersom. Zo veel mogelijk werken, tegen het hoogst mogelijke loon, om een groot huis, een mooie auto en veel spullen te kunnen betalen. In de spaarzame vrije tijd moeten dit huis schoongemaakt worden en de spullen gewassen of verzorgd. Op naar een nieuwe baan? Jeej, salarisverhoging zodat we een nog groter huis, nieuwere auto en nog meer spullen kunnen kopen.

Wat zou er gebeuren als we het eens andersom gingen bekijken? Minder spullen om voor te zorgen en de spullen die je hebt zijn van superieure kwaliteit, waardoor ze niet snel vervangen hoeven te worden. Een auto die doet wat hij moet doen en een huis waar je in kunt leven, in plaats van spullen in op te slaan. Een fijne bijkomstigheid; met minder spullen heb je ook een minder groot huis nodig. Dat scheelt weer schoonmaken en dus tijd. Tijd die je aan leukere dingen kunt besteden. Een kleiner huis heeft vaak ook een goedkopere huur/hypotheek. En ineens kun je misschien wel een dag minder werken. Het gevolg? Weer meer tijd om leuke dingen te doen. En zo is het cirkeltje rond.

Minimalisme is een onderwerp waar uren over geschreven kan worden, het is immers een passie.. een levensstijl. Het kan toegepast worden op allerlei niveau’s, van beginneling tot extremist. Waar draai het dan uiteindelijk om?

“De menselijke identiteit wordt niet langer gedefinieerd door wat men doet, maar door wat men bezit. We hebben ontdekt dat het consumeren van DINGEN en het bezitten van DINGEN, niet voldoen aan ons verlangen naar betekenis” – Jimmy Carter, 1979

Aan de Netflixers onder ons wil ik graag een waardevolle tip geven. Een tip die misschien wel je kijk op het leven veranderd.
———–Minimalism, a documentary about the important things.———–

The Minimalists, bestaande uit Ryan Nicodemus en Joshua Fields geven in deze documentaire duidelijk en inspirerend weer wat minimalisme is. Waarom steeds meer mensen dit pad volgen en afscheid nemen van hun oude manier van leven.
Er komen experts aan bod, maar ook ervaringsdeskundigen; zeer succesvolle mannen en vrouwen die voor hun 30e alles hadden wat ze wilden, maar doodongelukkig waren. Door alle onnodige dingen in het leven te schrappen hebben ze de essentie van het leven gevonden en ervaren zij wat echt geluk is.

Nieuwsgierig geworden? Kijk hier de trailer!

Hoop, dromen en inpakwerk.

Goed dan, we gaan verhuizen. Ondanks dat het appartement erg klein is, voelde ik me er tijdens de eerste bezichtiging al thuis. Er hangt een positieve vibe en ik zie ons er al helemaal zitten. De zin om te starten met inpakken, is dan ook iets wat niet ontbreekt!

Naast de normale verhuis-plan-dingen, zoals  hulp en vervoer regelen, staat me een uitdaging te wachten. Ik heb nu een klein kamertje vol met spullen, een restant uit vorige levens waar ik meerdere bergingen tot mijn beschikking had.
De laatste jaren ben ik al ontzettend bezig geweest met minimaliseren (vandaar dat het in 1 kamertje past), maar nog steeds heb ik dozen met spullen die ik niet gebruik:

  • Oude babykleertjes van Dave waar emotionele waarde aan zit;
  • Motorhelmen en -kleding die ik ooit echt, nee ECHT, weer ga passen en gebruiken;
  • Een doos speelgoed waar Dave nog te jong voor is en een doos met speelgoed waar hij al te oud voor is;
  • Fotoboeken die liggen te wachten tot ze gedigitaliseerd worden;
  • en verdere allerhande troepjes die ik nog niet weg wil doen.

Aan de ene kant weet ik dat het geen nut heeft om spullen te houden om te houden. De komende jaren heb ik geen motorgeld liggen, dus waarom twee helmen en een motorpak houden? Maar aan de andere kant; ik huur een berging bij het huis en kan het kwijt.

In dit geval denk ik terug aan Marie Kondo (de opruimgoeroe) en de beginselen van minimalisme en simpel leven. Het gaat er niet eens om of je veel of weinig spullen hebt, zolang je bezittingen je maar plezier brengen, of “Sparks of joy”.
Ja, ik wil met nog minder spullen toe kunnen, maar sommige spullen staan ergens voor. Voor een droom, ambitie of voor hoop, die je nog niet of nooit wil opgeven.
Het verdwaalde yogamatje die mij er elke dag aan herinnert dat ik nog steeds geen Doutzen Kroes ben, die gaat regelrecht in de weggeefdoos. In plaats van joy, sparkt het eerder irritatie. Maar die motorkleding.. ooit ga ik weer rijden en tot die tijd zijn de spullen een motivatie.

20170212_193010

Jeej, nog een blog. Warum? Darum!

Poging nummer twee; een blog.
De eerste was voornamelijk een stok achter de deur om gezonder te leven. Ik heb welgeteld 4 stukjes geschreven voor ik er alweer de brui aan gaf. Ik ben overigens wel iets gezonder gaan leven, dus het heeft wel enig doel getroffen.

Inmiddels ben ik zelf een aantal blogs gaan volgen. Voornamelijk over groener leven, minimaliseren en het versimpelen van het leven. Ik had het nooit gedacht, maar man man, wat word ik daar enthousiast van! Stiekem ben ik al een aantal jaar bezig met minimaliseren op spullen. Als ik terug denk aan een aantal jaar geleden.. wat een onzinnige meuk had ik in mijn appartement + 2 kelders vol. Erger nog; ik kocht er steeds meer bij! Tot ik ineens werkeloos was, midden in de crisis, zonder uitzicht op een baan. Ik moest bezuinigen en flink ook. Ineens was het niet meer zo vanzelfsprekend om met de boodschappen altijd de luxe producten mee te nemen, of een lekker gezichtmaskertje bij elk drogistbezoek.
Ik weet nog precies wanneer de omslag kwam. Ik voelde me erg zielig en kocht een luxe tijdschrift (daar ging ik dus alweer), De speciale “Simplify your life”-uitgave van het tijdschrift Flow (Sonoma)

20170110_213017

Een dik boek vol tips om het leven wat makkelijker te maken. En ineens zag ik het licht:

Werkeloos + weinig inkomen+ veel spullen blijven kopen = gaat niet samen

Jaja.. dit is budgetbeheer 101, maar als 21-jarig grietje is het niet altijd zo vanzelfsprekend. Om een lang verhaal iets korter te maken; ik stopte met consumeren en ging consuminderen. Ik ruimde mijn leven op, vond uiteindelijk weer en baan en alles kwam weer goed. MAAR.. ik was aangestoken. Het verhaal begint hier pas.

Inmiddels heb ik een hoop gelezen, geleerd en in de praktijk gebracht. Zo veel, dat ik ervan overtuigd ben dat ik anderen hiermee ook op weg kan helpen. Wanneer ik mensen in mijn omgeving enthousiast vertel over manieren om zuiniger en groener te leven, word ik meer dan eens appelig aangekeken. Ik hoop dat mijn blog hier iets aan kan veranderen.. al is het maar met minimaal 4 stukjes.