Jeej, nog een blog. Warum? Darum!

Poging nummer twee; een blog.
De eerste was voornamelijk een stok achter de deur om gezonder te leven. Ik heb welgeteld 4 stukjes geschreven voor ik er alweer de brui aan gaf. Ik ben overigens wel iets gezonder gaan leven, dus het heeft wel enig doel getroffen.

Inmiddels ben ik zelf een aantal blogs gaan volgen. Voornamelijk over groener leven, minimaliseren en het versimpelen van het leven. Ik had het nooit gedacht, maar man man, wat word ik daar enthousiast van! Stiekem ben ik al een aantal jaar bezig met minimaliseren op spullen. Als ik terug denk aan een aantal jaar geleden.. wat een onzinnige meuk had ik in mijn appartement + 2 kelders vol. Erger nog; ik kocht er steeds meer bij! Tot ik ineens werkeloos was, midden in de crisis, zonder uitzicht op een baan. Ik moest bezuinigen en flink ook. Ineens was het niet meer zo vanzelfsprekend om met de boodschappen altijd de luxe producten mee te nemen, of een lekker gezichtmaskertje bij elk drogistbezoek.
Ik weet nog precies wanneer de omslag kwam. Ik voelde me erg zielig en kocht een luxe tijdschrift (daar ging ik dus alweer), De speciale “Simplify your life”-uitgave van het tijdschrift Flow (Sonoma)

20170110_213017

Een dik boek vol tips om het leven wat makkelijker te maken. En ineens zag ik het licht:

Werkeloos + weinig inkomen+ veel spullen blijven kopen = gaat niet samen

Jaja.. dit is budgetbeheer 101, maar als 21-jarig grietje is het niet altijd zo vanzelfsprekend. Om een lang verhaal iets korter te maken; ik stopte met consumeren en ging consuminderen. Ik ruimde mijn leven op, vond uiteindelijk weer en baan en alles kwam weer goed. MAAR.. ik was aangestoken. Het verhaal begint hier pas.

Inmiddels heb ik een hoop gelezen, geleerd en in de praktijk gebracht. Zo veel, dat ik ervan overtuigd ben dat ik anderen hiermee ook op weg kan helpen. Wanneer ik mensen in mijn omgeving enthousiast vertel over manieren om zuiniger en groener te leven, word ik meer dan eens appelig aangekeken. Ik hoop dat mijn blog hier iets aan kan veranderen.. al is het maar met minimaal 4 stukjes.

 

 

Advertenties

Over emoties en andere nare dingen

cry

Ik durf te stellen dat ik vroeger best wel een stoere dame was. Niet alleen in mijn beroepskeuze, maar ook in mijn emotionele wereld; weinig kon mij echt raken en als dat het wel deed dacht ik er gewoon niet over na en stapte ik er snel overheen. Daarbij ook wel een strijdvaardig type, al zeg ik het zelf.

Dat is helemaal veranderd sinds ik mijn zoon heb gekregen. Ik ging van een stoere truckster met een “my way or the highway”-houding, naar een bezorgde moeder waarbij ineens een zeecontainer emotie opengetrokken werd. Ineens was het huilen om poezenvoedsel- en luierreclames en dramatische films waren bijna niet meer te doen. Zelf de heel slechte C-films niet. Ja, hormonen doen dat met me. Heel naar.

Nu zijn we ruim twee jaar verder en inmiddels ben ik weer wat gestabiliseerd. De zwangerschapshormonen zijn weer weg en de hormoonhuishouding is weer aardig wat gestabiliseerd. En toch verval ik soms weer in de snotterende moeder die het leed niet kan verdragen en zich geen raad weet. Het zit zo:

Steeds vaker lezen we berichten van kindjes die zo hard geslagen worden dat ze overlijden, kindjes die 15 uur in de kou op een balkon gezet worden met enkel een onderbroekje aan. Een man die met zijn zoon van 1,5 van een balkon duikt, want oh.. je zal toch maar in je eentje zelfmoord moeten plegen. Meisjes en jongetjes in Syrië die door IS dood verkracht worden of jaren als seksslaaf worden ingezet om 40 man per keer te bevredigen. Kinderen die jaren in kelders moeten leven, als slaaf van een oude enge man of vrouw. Of het kindje in de straat, dood eenzaam door een nare scheiding of het kind wat op school gepest wordt.

Ik kan zo ziek worden van deze berichten, dat ik er letterlijk misselijk van word. Het idee dat die kindjes, elk net zo lief en schattig als mijn eigen zoon, zulke verschrikkelijke dingen te verduren krijgen, kan ik simpelweg niet verteren. Hoe kun je dat in hemelsnaam doen? Onbegrijpelijk!

Ik weet dat ik het leed van de wereld niet op mijn schouders kan nemen, maar ik zou toch willen dat ik er iets mee kon doen. Ik heb altijd al een idee gehad om in de toekomst pleegkinderen op te gaan vangen, maar op dit moment is dat logistiek nog niet mogelijk. Dat gaat nog een aantal jaar duren, ook omdat ik wil dat mijn zoon dan iets weerbaarder is voor het leed wat hij misschien te zien krijgt. Tot die tijd? Er maar overheen stappen?In ieder geval het universum op mijn blote knietjes danken dat mijn zoon, mijn nichtje en de kinderen in mijn omgeving wel veilig en met veel liefde opgroeien.

Hoe ga jij hier mee om en heb je eventueel ideeën om echt iets te kunnen betekenen?

De hemelse jurk

Schrijfwedstrijd

Sinds een aantal maanden volg ik op Facebook een kledingmerk met fantastische jurken. Ontworpen door een Nederlandse ontwerpster en duurzaam geproduceerd. Het zijn mooie basisstukken die eigenlijk voor elke gelegenheid goed zijn. Maar.. er hangt wel een fors prijskaartje aan; de jurken kosten tussen de €100 en €150. Voor mij een beetje boven budget.
Een tijdje geleden las ik het bericht dat het merk een schijfwedstrijd organiseerde met als prijs voor de winnaar een shoptegoed van €250. Onder het mom van “wie niet waagt, wie niet wint”, heb ik een fictief verhaal ingestuurd. Twee maanden later werd de winnaar bekend. Hallelujah, ik had gewonnen!

Hieronder het verhaal zoals ik het heb ingestuurd en hier de link naar de website.
De jurken zijn inmiddels besteld.. en ik wacht met smart!

 

De hemelse Jurk
 
Het warme badwater en zachte badolie maakten mijn huid zacht. Mijn haar zat in een wrong achter in mijn nek, wachtend tot mijn lokken weer vrijgelaten zouden worden. Als alleenstaande moeder waren dit soort momenten heilig. Even tijd voor mezelf; mijn haren weer schoon, mijn nagellak weer netjes en mijn benen weer klaar om te stralen.
Eenmaal afgedroogd en opgemaakt was daar het moment. Na uren zoeken had ik eindelijk de ultieme jurk voor mijn avond uit gevonden; de eerste date sinds ik gescheiden was. De jurk moest mijn zelfvertrouwen boosten en tegelijkertijd de boodschap afgeven dat ik precies wist wat ik deed en wat ik wilde.
Ik maakte de doos open, sloeg het vloeipapier weg en zag de prachtige stof. Voorzichtig haal de ik de jurk eruit, een klein stukje hemel in mijn handen. Ik streelde de zachte stof en rook er kort aan. Bijna eerbiedig trok ik de jurk aan en ging voor de spiegel staan. Mijn handen gleden langs mijn heupen naar beneden en wreven de jurk in model. Even hield ik mijn hoofd schuin en keek kritisch naar mijn spiegelbeeld. Wie was die vrouw met dat mooie figuur en die vlammende ogen die de wereld aan haar voeten leek te hebben?
De avond ging als een waas voorbij. Mijn date bleek een software engineer te zijn met net zo weinig humor als zijn functienaam deed vermoeden. Op het moment dat de moed me bijna in mijn sexy pumps zonk, merkte ik een lange man aan de bar op. Met zijn warrige haren en donkere blik, voelde ik zijn ogen op mij branden. Ondanks dat hij zag dat ik met een andere man aan tafel zat, liep hij nonchalant op mij af. Hij boog naar me toe en fluisterde één woord. “Dansen?” Niet in staat om hem tegen te spreken, pakte ik zijn hand en liet me naar de dansvloer leiden, mijn date verbaasd achterblijvend. 
De mysterieuze man trok me tegen zich aan en zei dat ik hem al was opgevallen toen ik binnen kwam lopen. Een zelfbewuste vrouw, met een fantastische jurk die elk aspect van haar lichaam complimenteerde. Onbewust begon ik de blozen en hield hem iets steviger vast. De muziek zweepte ons op en na wat uren leek, stapte ik met deze vreemdeling in een taxi naar zijn huis. 
De volgende ochtend werd ik wakker en ik taste naar de man waar ik de nacht mee had doorgebracht. In plaats van een gespierde borstkas greep ik een spuugdoekje en een verdwaalde knuffel. Verdwaasd opende ik mijn ogen en kwam erachter dat ik in mijn eigen bed lag. Had ik dan alles gedroomd? Met een zucht stapte ik teleurgesteld uit bed, zette een pot koffie en nam de post door. Mijn oog viel op een envelop waar de jurk op stond die ik in mijn droom aan had. Verbaasd opende ik de envelop en er vielen een paar tegoedbonnen uit. “Hemel Dresses, Geluk is een jurk!”. Dit kon geen toeval zijn..

 

Phone arrest – deel 2

gevangenisprikkeldraad-bon

Na mijn laatste blog over mijn zelf opgelegde phone-arrest, is het angstvallig stil gebleven op mijn blog.

Zoals je waarschijnlijk al wel verwacht was de week geen succes.

De eerste twee dagen stonden in het teken van ongeloof; hoe kun je in hemelsnaam gemiddeld 4 uur op je telefoon besteden? Ik was er van overtuigd dat mijn timer-app zijn werk niet goed deed. De tweede dag kwam langzaam het besef en besloot ik de teugels wat aan te trekken. Dag 3: anderhalf uur, dag 4: 2 uur, om eind van de week weer te eindigen op 3 a 3,5 uur.

Wat heb ik ervan geleerd?
Voornamelijk dat ik gewoon met veel plezier internet. Het lezen van Facebook posts, het lezen en reageren op een forum, het lezen van blogs en browsen naar diverse onderwerpen. Het mindless browsen tijdens het kijken van een film of iets dergelijks, is wel een aandachtspuntje. Dat voegt werkelijk niks toe.
Daarnaast pakte ik vaak gewoon de laptop op alsnog te internetten, maar dat telde mijn app dan natuurlijk niet mee.

En nu? De app vertelt me wel eens dat ik weer een uitschieter heb, maar vaak is die wel te verklaren. Verder maak ik me er niet zo druk meer om en heb ik geaccepteerd dat het nu eenmaal een vorm van ontspannen voor me is.

Op naar het volgende projectje.. een bullet journal, mijn cursus die ligt te verstoffen, of .. of.. of..? We zien wel!

Phone arrest

cropped-20170303_073051.jpg

Soms zou ik willen dat ik de wereld een paar uur kon stilzetten. Een paar extra uur om tot mezelf te komen, de stress te laten varen of bij te slapen. Helaas is de tijd meedogenloos en blijft de zon opkomen en ondergaan, zonder tussentijdse pauze.

Sinds een tijdje weet ik waar ik uren per dag aan besteed, nog meer dan ik ooit had verwacht. Waarschijnlijk kun je het wel raden; mijn smartphone. Zoals de meeste jongelui (JA, daar schaar ik mezelf onder) gebruik ik mijn telefoon de hele dag door voor diverse dingen. Het minste gebruik is eigenlijk nog het daadwerkelijke communiceren met anderen.
Sinds ongeveer 1,5 jaar heb ik een aantal tips ter harte genomen die je smartphonegebruik al drastisch kunnen verminderen:

  • Van alle apps de meldingen uitzetten
  • Social media apps deleten
  • Zet de automatische “niet storen” functie aan. (bijv. tussen 22:00 en 7:00)

In het begin hebben deze maatregelen echt wel effect gehad, maar in de loop der tijd vindt het onkruid toch weer een weg omhoog. Gevolg: Facebook check ik nog steeds regelmatig, maar dan via de browser. Ook browse ik regelmatig naar het forum waar ik mee schrijf en ik check NU.nl ook nog steeds met regelmaat.

Een maand of twee geleden heb ik een app geïnstalleerd waar ik mee kan bijhouden hoeveel tijd ik dagelijks op mijn telefoon besteed, met welke apps en hoe vaak ik mijn telefoon ontgrendel. De app heet heel toepasselijk Quality Time en is gratis te downloaden via de Android Playstore. Je kunt zelf een selectie maken van welke apps je mee wilt laten rekenen. Zelf heb ik alleen Netflix en Youtube uitgezonderd, omdat mijn zoon deze in de auto nog wel eens bekijkt.
En OMG, wat ben ik geschrokken. Op werkdagen valt het nog redelijk mee, met een schermtijd tussen 1,5 en 3 uur, waarvan ik ’s avonds op de bank en in bed de meeste tijd besteed. (Je moet wat als single 😉 ). Maar op mijn vrije dagen… dan ligt mijn schermtijd tussen de 3 en 5 uur! Om je ogen van uit je kop te schamen, zeg!
En waar haal ik die tijd vandaan? Volgens de app zijn het vooral ’s avonds langere periodes (wederom.. Single) en overdag korte periodes van een paar minuten met een piek rond 11 uur. Laat dat nou net de tijd zijn dat mijn zoon een dutje doet.
Je zou bijna zeggen dat ik niks beters te doen heb, zoals een cursus loonadministratie, huishouden, ontspannen, nagels lakken, wenkbrauwen plukken en boekjes lezen. Zomaar een kleine greep van dingen waar ik meer tijd aan zou willen besteden.

Omdat deze openbaring me echt geschokt heeft, voel ik me verplicht mezelf restricties op te leggen. Alsof ik mezelf straf opleg, die ik absoluut verdien. Hoe kun je zulke waardevolle tijd zo ontzettend verspillen..

Allereerst, PHONE ARREST, een detox!

– een week lang mag mijn telefoon alleen gebruikt worden als navigatiemiddel en als belmiddel. Appen.. zo min mogelijk, tenzij het echt niet anders kan. Ik denk dat één belletje per week ook veel waardevoller is dan 20 appjes.
– Aangezien ik een wekker bezit, ga ik die in het vervolg ook gebruiken in plaats van mijn telefoon. De telefoon gaat na thuiskomst in een bakje op het barretje, tot er een belletje komt, of tot hij mee moet in mijn tas.
– Omdat mijn telefoon ook eens streamingmiddel voor mijn Chromecast is, is dit ook een uitzondering op gebruik.
– 1x per dag mijn telefoon checken op berichtjes/mailtjes e.d. Als er spoed is, kun je me dus beter bellen!

Mooi, dat is geregeld. Ik ga streng zijn voor mezelf en hier morgen mee beginnen. Mijn zoon is het weekend bij zijn vader, dus ik heb enige tijd voor mezelf die ik niet wil verspillen aan een telefoon.

Wil jij ook meer vrije tijd en die tijd waardevoller besteden? Doe dan met mij mee!
Deel je ervaringen in de comments, misschien kunnen we elkaar zo helpen.

 

 

 

 

 

 

Een gouden tip

maxresdefault

Denk je eens in.. een wereld van minder. Minder werken, minder stress, minder spullen en minder verantwoordelijkheden. In die zelfde wereld bestaat een wereld van meer.. meer vrije tijd, meer ruimte, meer sociale contacten, meer frisse lucht, meer financiële ruimte en meer vrijheid. 
Fijn idee, toch?

Toch leven de meeste mensen andersom. Zo veel mogelijk werken, tegen het hoogst mogelijke loon, om een groot huis, een mooie auto en veel spullen te kunnen betalen. In de spaarzame vrije tijd moeten dit huis schoongemaakt worden en de spullen gewassen of verzorgd. Op naar een nieuwe baan? Jeej, salarisverhoging zodat we een nog groter huis, nieuwere auto en nog meer spullen kunnen kopen.

Wat zou er gebeuren als we het eens andersom gingen bekijken? Minder spullen om voor te zorgen en de spullen die je hebt zijn van superieure kwaliteit, waardoor ze niet snel vervangen hoeven te worden. Een auto die doet wat hij moet doen en een huis waar je in kunt leven, in plaats van spullen in op te slaan. Een fijne bijkomstigheid; met minder spullen heb je ook een minder groot huis nodig. Dat scheelt weer schoonmaken en dus tijd. Tijd die je aan leukere dingen kunt besteden. Een kleiner huis heeft vaak ook een goedkopere huur/hypotheek. En ineens kun je misschien wel een dag minder werken. Het gevolg? Weer meer tijd om leuke dingen te doen. En zo is het cirkeltje rond.

Minimalisme is een onderwerp waar uren over geschreven kan worden, het is immers een passie.. een levensstijl. Het kan toegepast worden op allerlei niveau’s, van beginneling tot extremist. Waar draai het dan uiteindelijk om?

“De menselijke identiteit wordt niet langer gedefinieerd door wat men doet, maar door wat men bezit. We hebben ontdekt dat het consumeren van DINGEN en het bezitten van DINGEN, niet voldoen aan ons verlangen naar betekenis” – Jimmy Carter, 1979

Aan de Netflixers onder ons wil ik graag een waardevolle tip geven. Een tip die misschien wel je kijk op het leven veranderd.
———–Minimalism, a documentary about the important things.———–

The Minimalists, bestaande uit Ryan Nicodemus en Joshua Fields geven in deze documentaire duidelijk en inspirerend weer wat minimalisme is. Waarom steeds meer mensen dit pad volgen en afscheid nemen van hun oude manier van leven.
Er komen experts aan bod, maar ook ervaringsdeskundigen; zeer succesvolle mannen en vrouwen die voor hun 30e alles hadden wat ze wilden, maar doodongelukkig waren. Door alle onnodige dingen in het leven te schrappen hebben ze de essentie van het leven gevonden en ervaren zij wat echt geluk is.

Nieuwsgierig geworden? Kijk hier de trailer!

(T)Huis

20170303_073051

Ons uitzicht met opkomende zon.

Inmiddels zijn we ruim anderhalve week verhuisd en proberen we langzaam onze draai te vinden in ons nieuwe huis. Een schets van de verhuizing..

Ruim voor de verhuisdag waren alle spullen die ik niet dagelijks gebruik netjes ingepakt in gelabelde dozen. Op de dozen stond aangegeven waar ze heen moesten; KK voor keuken, WK voor woonkamer, BK voor badkamer en SK voor slaapkamer. Daarnaast had ik nog prioriteitsdozen, gemarkeerd met een 1, omdat deze als eerste over moesten. Je bent een perfectionist of niet 😉
Iedereen was netjes aanwezig op de gevraagde tijd en binnen anderhalf uur stond mijn inboedeltje in een klein vrachtwagentje en waren we klaar voor vertrek. Vanaf het moment van arriveren stond alles dan ook binnen no time op zijn plek in het nieuwe appartement.

Uiteindelijk zijn er een hoop spullen niet mee gegaan, zoals de 6-persoons eettafel, de eettafelstoelen, twee kledingkasten en de enorme massief eiken buffetkast. Inmiddels hebben we een schattige kleine ronde eettafel met twee houten stoelen en een nieuwe vriezer, omdat ik toch graag zuinig doe met eten. Daarbij is het mijn bed ingeruild voor een hoogslaper om ruimte te creëren en is de 2-zitter vervangen voor een 3-zitter, tevens slaapbank.
Het grootste verschil met het oude en het nieuwe huis zit hem echter niet in de grote spullen. Het zit hem in het gevoel en de kleine prulletjes die de minimaliseerrondes keer op keer hebben overleefd. Het prachtige stenen olijfkannetje en de groene stenen kan, die in het oude huis geen plekje kregen, komen hier vol tot hun recht. De Ikea lampjes die al 3 huizen zijn meeverhuisd staan hier het allermooist en mijn Janneke Brinkman Bordjes eten hier het fijnst.
Ontbijtend aan ons ronde tafeltje, vanaf 14 hoog kijkend naar de omkomende zon, zitten we te genieten. Het wit houten ‘Home’ bordje, gekregen van mijn dierbare vriendin, geeft het weer zoals het is. Ons nieuwe huis is nu ons thuis, ondanks de paar WK en BK dozen die nog staan te wachten om uitgepakt te worden.

 

Hoop, dromen en inpakwerk.

Goed dan, we gaan verhuizen. Ondanks dat het appartement erg klein is, voelde ik me er tijdens de eerste bezichtiging al thuis. Er hangt een positieve vibe en ik zie ons er al helemaal zitten. De zin om te starten met inpakken, is dan ook iets wat niet ontbreekt!

Naast de normale verhuis-plan-dingen, zoals  hulp en vervoer regelen, staat me een uitdaging te wachten. Ik heb nu een klein kamertje vol met spullen, een restant uit vorige levens waar ik meerdere bergingen tot mijn beschikking had.
De laatste jaren ben ik al ontzettend bezig geweest met minimaliseren (vandaar dat het in 1 kamertje past), maar nog steeds heb ik dozen met spullen die ik niet gebruik:

  • Oude babykleertjes van Dave waar emotionele waarde aan zit;
  • Motorhelmen en -kleding die ik ooit echt, nee ECHT, weer ga passen en gebruiken;
  • Een doos speelgoed waar Dave nog te jong voor is en een doos met speelgoed waar hij al te oud voor is;
  • Fotoboeken die liggen te wachten tot ze gedigitaliseerd worden;
  • en verdere allerhande troepjes die ik nog niet weg wil doen.

Aan de ene kant weet ik dat het geen nut heeft om spullen te houden om te houden. De komende jaren heb ik geen motorgeld liggen, dus waarom twee helmen en een motorpak houden? Maar aan de andere kant; ik huur een berging bij het huis en kan het kwijt.

In dit geval denk ik terug aan Marie Kondo (de opruimgoeroe) en de beginselen van minimalisme en simpel leven. Het gaat er niet eens om of je veel of weinig spullen hebt, zolang je bezittingen je maar plezier brengen, of “Sparks of joy”.
Ja, ik wil met nog minder spullen toe kunnen, maar sommige spullen staan ergens voor. Voor een droom, ambitie of voor hoop, die je nog niet of nooit wil opgeven.
Het verdwaalde yogamatje die mij er elke dag aan herinnert dat ik nog steeds geen Doutzen Kroes ben, die gaat regelrecht in de weggeefdoos. In plaats van joy, sparkt het eerder irritatie. Maar die motorkleding.. ooit ga ik weer rijden en tot die tijd zijn de spullen een motivatie.

20170212_193010